majowy

Wyjątkowo duży skakun osiągający 2 cm. długości ciała. Skakuny to niezwykłe pająki, polując korzystają głównie ze wzroku i stale obserwują otoczenie.

Gatunek typowy dla rodzaju.

Atrakcyjnie ubarwiony ptasznik o masywnej budowie. Przez całą długość odnóży prócz femur biegną białe prążki i stosunkowo grube obwódki w okolicy kolan. Odwłok czarny, porośnięty czerwonymi włosami.

Brak charakterystyki

Pająk odkryty niedawno. Gatunek niezwykle pożądany, jednak dość trudno dostępny.

Brak charakterystyki

Gatunek typowy dla rodzaju.

Brak charakterystyki

Brak charakterystyki

Brak charakterystyki

Dorosłe są grafitowo-czarne, na odnóżach występują żółtawe paseczki, na odwłoku złota plama, tzw. lusterko. Młode do 3-4 wylinki są różowe z czarnym odwłokiem, na którym znajduje się błyszcząca plamka. Od 5 wylinki ptasznik zaczyna się wybarwiać – tarczka grzbietowa jest ciemna, na odnóżach zaczynają być widoczne jasne kreseczki, odwłok ciemny ze złotym „lusterkiem” porośnięty rzadkimi, jasnymi włoskami.
Dojrzałe samce mają na przedniej parze odnóży haczyki, a na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne, tak zwane bulbusy.. Nie ma różnicy w ubarwieniu osobników obu płci

Brak charakterystyki

Całe ciało dorosłych samic jest czarno-szare pokryte długimi gęstymi włoskami. Młode tego gatunku są różowe z ciemną plamką na odwłoku. Kolory dorosłych osobników przybierają po 6-7 linieniu, bardzo łatwo pomylić je w pierwszych fazach rozwoju z pająkami takimi jak Acanthoscurria, Brachypelma, Nhandu.

Gatunek typowy dla rodzaju.

Brak charakterystyki

Wyjątkowo duży skakun osiągający 2 cm. długości ciała. Skakuny to niezwykłe pająki, polując korzystają głównie ze wzroku i stale obserwują otoczenie.

Pająk odkryty stosunkowo niedawno, a już cieszy się wysoką popularnością.

Niewielki równonóg białego koloru osiągający 2-4 mm długości. Przez przeźroczysty pancerz widoczny jest ciemny układ pokarmowy. Małe czarne oczy składają się z pojedynczego omatidium.
Gatunek opisany został w Wenezueli lecz zasięg jego jest kosmopolityczny: poza tropikalną Ameryką występuje w szklarniach (zaobserwowano go również w Polsce). Jest to gatunek łatwy w hodowli, szybko rozmnażający się i często wykorzystywany przez terrarystów jako ekipa sprzątająca lub źródło wapnia dla niewielkich zwierząt (np. drzewołazów lub młodych gekonów).

Brak charakterystyki

Jest jeden z najpopularniejszych gatunków w hobby oraz na naszych podwórkach, stosunkowo częściej można go spotkać w większych i średnich miastach, co nie znaczy że nie można go spotkać w lasach czy polanach daleko od metropolii. Są kosmopolityczne czyli wystepują na prawie całej kuli ziemskiej, za wyjątkiem Arktyki i Antarktydy. są bardzo prawdopodobnie najbardziej polimorficznym gatunkiem na rynku terrarystycznym. Posiadają bardzo dużo róznych odmian które mogą się jeszcze między sobą mieszać, odmiany te można podzielić na genetyczne oraz selekcyjne.

Gatunek typowy dla rodzaju.

Brak charakterystyki

Gatunek typowy dla rodzaju i jedyny opisany przedstawiciel.

Osobniki młode i dorosłe różnią się ubarwieniem. Młode osobniki mają jasnopomarańczową tarczkę grzbietową ze złotym połyskiem, odwłok jest czarny w pomarańczowe pręgi, odnóża również pomarańczowe z ciemnymi stopami. Dorosłe osobniki mają niebieskie odnóża oraz zielono-niebieski karapaks, odwłok natomiast pokrywają pomarańczowe włoski. Kądziołki są koloru czarnego. Małe tracą ubarwienie młodzieńcze przy 5 linieniu.

Gatunek typowy dla rodzaju.

Dorasta do 8 cm ciała, z odnóżami do 15 cm. Jest jednym z największych przedstawicieli rodzaju Aphonopelma. Obie płcie mają podobne ubarwienie, dopóki nie osiągną dojrzałości płciowej. Aphonopelma seemanni jest ubarwiona niebieskawo (niektóre osobniki są brązowawe lub ciemnoszare - prawdopodobnie zależy to od miejsca występowania), z białymi pasami na odnóżach. Odwłok porastają pojedyncze dłuższe perłowe włoski. Od spodu ptasznik ten jest jasnoróżowy. Młode są jasne z ciemną plamką na odwłoku, paseczki na kończynach pojawiają się w miarę wzrostu, zwykle około 4-5 wylinki. Przed wylinką barwy bledną i kreseczki są słabo widoczne.

Wyjątkowo charakterystyczny gatunek. Już u osobników L1-L2 widoczne bardzo delikatne „podkówki” ma odnóżach, około 4-5 wylinki kolor zmienia się na bardziej złocisty, „podkówki” robią się jeszcze bardziej widoczne. Dorosłe samice żółto – złotego koloru z zielonymi poblaskami, odwłok czarny, w przedniej części i po bokach gęsto pokryty kremowymi włoskami. Przez włoski na karapaksie przebija czarny kolor tworząc charakterystyczny dla tego gatunku, gwieździsty wzór. Włoski na całym ciele o lekko czerwonawym zabarwieniu, z wyraźnymi białymi końcówkami. Avicularia juruensis to gatunek o najlepiej widocznych pomarańczowych „podkówkach” i „obrączkach”, które stanowią najbardziej charakterystyczna cechę tego gatunku. Posiadają je także dorosłe samce, dzięki czemu są bardzo łatwo rozpoznawalne (obrączki występują także na nogogłaszczce przekształconej w bulbus, co jest ewenementem nie tylko na skalę rodzaju).

Brak charakterystyki

Maluchy niebieskie z wyraźnym połyskiem i charakterystycznym wzorem na odwłoku, długość ciała około 8-9 mm. Około 6 wylinki kolor zaczyna się zmieniać, pojawiają się pierwsze symptomy dojrzałych kolorów. Około 7-9 wylinki kolor fioletowy, z czerwonymi akcentami i czerwonym odwłokiem. Wylinka na której kolor zmienia się na wyraźnie bardziej czerwony dla większości samic oznacza dorosłość. Dorosłe osobniki soczyście czerwone, z zielonkawym karapaksem. Dorosłe samce ubarwione podobnie jak samice.

Brak charakterystyki

Brak charakterystyki

Dorasta nawet do 30 cm rozpiętości odnóży. Jego waga dochodzi do 250 gramów. Występuje w kolorach od brązu do czerni. Jad nie jest zagrożeniem dla życia lub zdrowia dorosłego człowieka. Należy jednak wziąć pod uwagę nieprzyjemne w skutkach ukąszenie kłami jadowymi dorastającymi do 2,5 cm. Po ukąszeniu najczęściej pojawiają się wymioty, nudności, bóle głowy, gorączka oraz skurcze mięśni (czasem występujące na długo po ukąszeniu). Dość często przejawia agresję. Ze względu na swoje rozmiary i wagę podrośnięte i dorosłe osobniki mają kłopoty ze wspinaniem się po pionowych powierzchniach.Dorosłe samce i samice są koloru brązowego o różnych odcieniach, przed linieniem nieco płowieją, a zaraz po wylince są ciemne. Karapaks okrągły, brak „łezek”

Hyllus diardi to jeden z największych gatunków skakunów na świecie, osiąga nawet 2 cm długości, jest ciekawie ubarwiony i bardzo aktywny. Niemniej, jego rosnąca popularność wciąż jeszcze nie dogoniła gatunków z rodzaju Phidippus. Brakuje też wielu informacji na jego temat, co odpowiednio zostało zaznaczone w opisie. Większość danych pochodzi z własnego doświadczenia hodowlanego.
Hyllus diardi to zauważalnie szybszy, agresywniejszy (w stosunku do ofiar) i bardziej aktywny gatunek w porównaniu do innych skakunów, w tym popularnego Phidippus regius.