Pav

Boa dusiciele to masywne i silne węże cechujące się zróżnicowanym ubarwieniem w zależności od podgatunku. Posiadają trójkątną głowę, wyraźnie wyodrębnioną od reszty ciała. Po obydwu stronach pyska przebiegają charakterystyczne pręgi. Wzór na grzbiecie tworzą tzw. siodła, które najczęściej mają czarny, ciemnoszary lub ciemnobrązowy kolor. Ogon pokryty jest owalnymi, nieregularnymi plamami, zwykle w odcieniach ciemnej czerwieni.

Gady te są dość popularne w hodowlach zamkniętych. Większość osobników dostępnych na rynku to mieszańce różnych podgatunków, osiągające rozmiary wyszczególnione poniżej. W naturze wielkość boa jest bardzo zróżnicowana w zależności od podgatunku czy odmiany terytorialnej. Przedstawiciele tych największych mogą osiągać nawet ponad 300 cm długości, podczas gdy osobniki odmian karłowatych często nie przekraczają 180 cm.

Duża ilość odmian kolorystycznych oraz względnie łatwa hodowla determinuje popularność tego gatunku na rynku terrarystycznym. Jednakże, decydując się na zakup boa dusiciela należy pamiętać o zapewnieniu mu właściwej opieki i odpowiednich warunków (duże terrarium, odpowiednia ilość pożywienia). Jednocześnie należy wziąć pod uwagę, że dorosłe węże tego gatunku, pomimo zazwyczaj łagodnego usposobienia, mogą być realnym zagrożeniem dla zdrowia i życia człowieka.

Brak charakterystyki

W handlu najczęściej dostępny oprócz C. tropidosternum również C. jonesii (niegdyś traktowane jako dwa podgatunki jednego gatunku). Należy więc zwrócić uwagę na to jaki gatunek nabywamy, aby nie łączyć ze sobą obu jaszczurek.

Różnica między gatunkami w liczbie rzędów tarczek brzusznych przedstawia się następująco: ventralia (u C. tropidosternum 28-30, u C.jonesii 22-26 rzędów), zaś w liczbie rzędów tarczek grzbietowych: dorsalia (u C. tropidosternum 24-26, u C. jonesii 21-26 rzędów). Szyszkowiec tropikalny jest większy (SVL 88 mm), C. jonesii dorasta do 75 mm (bez ogona). U C. tropidosternum stosunek długości ogona do długości ciała jest większy (75-110%) niż u C. jonesii (66-87%).

Odmienne jest także położenie nozdrzy u obu gatunków. U C. tropidosternum znajdują się one w dolnym tylnym "rogu" tarczki nasal, zaś u C. jonesii w jej centrum.

Dodatkowo zauważalna jest różnica w ubarwieniu. U C. jonesii charakterystyczne są dwa jaśniejsze pasma przebiegające po obu stronach grzbietu. U C. tropidosternum grzbiet jest bardziej jednolity.

Jest to bardzo ciekawska i wyjątkowo łatwa w chowie jaszczurka. Większość osobników w handlu pochodzi z odłowu, prawie zawsze z Egiptu, jednakże nawet osobniki z odłowu łatwo się oswajają. Niestety niedoceniania przez polskich terrarystów, jak wiele ciekawych, niedrogich i łatwych w chowie gatunków jaszczurek.

Brak charakterystyki

Brak charakterystyki