Skocz do zawartości

1 raz na nowej odsłonie? | Problemy z zalogowaniem?


- - - - -      

Drymarchon couperi



Załączony obraz: 1.jpg
0. Drymarchon couperi
Załączony obraz: 2.jpg
1. Drymarchon couperi
Załączony obraz: 3.jpg
2. Drymarchon couperi
Załączony obraz: 4.jpg
3. Drymarchon couperi
Załączony obraz: 5.jpg
4. Drymarchon couperi
Załączony obraz: 7.jpg
5. Drymarchon couperi

Stan prawny

Aneks UE: Nie jest w Aneksie UE
Ochrona w Polsce: Brak danych
Gatunek niebezpieczny: Nie
CITES: Nie jest na liście CITES

Skale

Trudność: Brak danych
Dostępność: Brak danych
Siła jadu: Brak danych

Statystyki

Dodano przez: Nook
Pomogli: Nook,
Dodano: kwi 11 2014 02:49
Aktualizowano: paź 26 2014 22:45
Wyświetlenia: 3493
Komentarzy: 0
Nazwa gatunkowa: Drymarchon couperi (Holbrook, 1842)
Nazwa angielska Eastern Indigo Snake
Nazwa niemiecka Östliche Indigonatter
Gatunek inwazyjny w Polsce Nie
Długość życia To długowieczne węże, udokumentowane przypadki dożywania prawie 26 lat.
Występowanie Stany Zjednoczone


Powiększenie mapy
Aktywność Dzienna
Oświetlenie 12 godzin
Dymorfizm płciowy Dymorfizm widoczny, patrz zakładka Wygląd samca oraz Wygląd samicy
Informacje wstępne Drymarchon couperi - epitet gatunkowy "couperi" nadany dla uczczenia pamięci Jamesa Hamiltona Coupera - plantatora i eksperymentatora nowych metod w rolnictwie, który jako pierwszy przedstawił autorowi opisu okazy nieznanego ówczesnej nauce gatunku węża.

Jeszcze nie tak dawno (zaledwie kilkadziesiąt lat temu) był gatunkiem stosunkowo pospolitym w całej, południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Z biegiem lat obszar występowania tego gatunku skurczył się do Florydy i południowo-wschodniej części stanu Georgia. Gwałtowny spadek liczebności jak zwykle spowodowany tymi samymi czynnikami, co w przypadku wielu innych gatunków zwierząt. Utrata siedlisk, ich fragmentacja, nadmierne odławianie tych węży w celach handlowych, bezsensowne, niemające żadnego uzasadnienia ich zabijanie.
W 1978 r. Drymarchon couperi wpisany przez USFWS na listę gatunków zagrożonych i został objęty ochroną federalną.


To jeden z największych, rodzimych węży Ameryki Północnej (wielu uważa go za największy gatunek występujący na tym obszarze). Dorosłe osobniki mogą dorastać do ok. 260 cm długości, choć zazwyczaj osiągają mniejsze rozmiary, masywnej budowy - średnica ciała dorosłego osobnika może przekraczać 5 cm. Niebywale efektowne - z typowym dla tego gatunku pięknym, jednolitym, czarnym ubarwieniem zarówno w części grzbietowej jak i brzusznej. Z łuskami mieniącymi się w promieniach światła kolorystyką indygo - stąd zresztą wzięła się angielska nazwa zwyczajowa. U części osobników widoczne jest pomarańczowawe/czerwonawe zabarwienie pyska, boków głowy, okolic gardła lub całej głowy (trafiają się również osobniki z jasną - białawą plamą na gardle).
Wygląd samca

Wyraźnie zaznaczony dymorfizm w osiąganych rozmiarach między płciami. Samce bardziej okazałe 210-230 cm, z wagą 3,2-4,5 kg (Layne i Steiner, 1996; Stevenson i wsp., 2003, 2009).

Wygląd samicy

Osiągają mniejsze rozmiary do 160-180 cm i o wadze 1,8-2,7 kg, chociaż nie należą do rzadkości samice przekraczające podane wartości (Layne i Steiner, 1996; Stevenson i wsp., 2003, 2009).

Cechy szczególne Drymarchon couperi charakteryzuje się wysoką odpornością na jad węży występujących na obszarze jego występowania.
Biotop

Gatunek plastycznie ekologiczny zajmujący wiele różnych typów siedlisk, w tym obszary wydmowe, zarośla karłowatych dębów i sosen, wilgotne łąki, ekoton między łąką a lasem, otwarte lasy zdominowane przez kilka gatunków sosny (Pinus elliottii, Pinus serotina, Pinus palustris) tereny porośnięte palmami sabalowymi (Sabal palmetto) czy gaje wiecznie zielonych dębów, a niektóre populacje na terenach rolniczych - na plantacjach trzciny cukrowej czy gajów cytrusowych; widywane również na bagnach namorzynowych.


Kryjówki w postaci nor, wykopanych przez inne zwierzęta (szczególnie upodobały sobie nory budowane przez żółwie Gopherus polyphemus), pełnią niebagatelną rolę termo- i hydroregulacyjną w życiu nie tylko tych węży.
Największa aktywność przypada na najcieplejsze miesiące roku (kwiecień-październik), w tym okresie przemieszczają się bardzo często i na długie dystansy w poszukiwaniu pokarmu. W okresie poprzedzającym proces linienia jak i w jego trakcie ograniczają swą aktywność, spędzając ten niebezpieczny dla siebie czas w norach i innych, wilgotnych miejscach.

Temperatura

W dzień - od 24°C w części chłodnej zbiornika, po 28-29°C pod lampą grzewczą (zapłodnione samice wymagają nieco wyższej temperatury, ale nie może przekraczać 35°C). Nocne spadki temperatury do ok. 20°C.

Terrarium

Ze względu na osiągane rozmiary jak i wyjątkową aktywność ruchową Drymarchon couperi wymagają odpowiednio dużych zbiorników o wydajnej wentylacji, która zapewni prawidłową cyrkulację wewnątrz. Terrarium o wymiarach 180x60x60 cm spełnia warunki do chowu jednego dorosłego osobnika. Podłoże - część hodowców uważa wyłożenie dna gazetami za najlepsze rozwiązanie w przypadku tych węży - szybka i łatwa wymiana w przypadku zabrudzenia, a ponadto w trakcie karmienia wąż nie połyka wraz z posiłkiem przylegającego substratu, równie łatwe w stosowaniu są wykładziny PVC (N.Miele). Inni natomiast z powodzeniem stosują różnego rodzaju substraty - cyprysowy, rozdrobnioną korę, torf kokosowy czy "Aspen Breeding Snake". Na wyposażeniu zbiornika obowiązkowo musi znaleźć się odpowiedni do wielkości węża pojemnik z wodą, na tyle duży aby wąż był w stanie zmieścić się w nim i zanurzyć - niezbędne jest to dla prawidłowego przebiegu procesu linienia. Uzupełnieniem wystroju mogą być kamienie czy skałki (bez ostrych krawędzi), konar czy poskręcany korzeń - wszystkie ciężkie elementy wystroju powinny być zabezpieczone przed ewentualnym osunięciem i przygnieceniem węża.

Żywienie Drymarchon couperi to doskonały i niewybredny łowca, jego łupem staje się każdy kręgowiec którego wąż ten jest w stanie pokonać. W skład ich diety, w środowisku naturalnym wchodzą ryby, płazy, gady (w tym silnie jadowite węże z rodzajów Crotalus i Sistrurus), ptaki i ich jaja, małe ssaki (Moler, 1992). Podobnie jak inni przedstawiciele rodzaju Drymarchon ma skłonności do kanibalizmu. Swoje ofiary unieruchamia silnymi szczękami i połyka je żywe (Allen i Neill, 1952; Moulis, 1976).
W warunkach niewoli nie powinny sprawiać żadnych problemów żywieniowych - podstawą ich diety będą gryzonie, jako urozmaicenie możemy podawać jajka przepiórcze, pisklęta, ryby. Ze względu na szybki metabolizm tych węży karmimy je co 7-10 dni, w przypadku młodych co 4-7 dni. Defekacja obfita i wodnista, w krótkich odstępach czasu. Ze względów humanitarnych i dla bezpieczeństwa samego węża gryzonie podajemy zawsze wcześniej ubite!
Rozmnażanie

Dojrzałość płciową osiągają między 3 a 4 rokiem życia (samce mogą dojrzewać nieco wcześniej), przy długości 120-150 cm.. W środowisku naturalnym kopulacje poprzedzone są rytualnymi walkami samców. Kopulacje mogą trwać od ok.10 minut do nawet kilku godzin (Alessandrini, 2002). Samica składa od 4 do 14 jaj, między kwietniem a czerwcem. Miejscem złożenia są m.in. nory czy też puste komory w pniach (Newberry i wsp., 2009). Klucie następuje w miesiącach sierpień/wrzesień, mogą mierzyć 40-60 cm długości.
W warunkach terraryjnych jaja inkubujemy w wilgotnym substracie (wermikulit, perlit, mech torfowiec) i w temperaturze 25,5-26,5°C. W takich warunkach inkubacja trwa 90-110 dni. Inkubacja w wyższych temperaturach może powodować deformacje ogona.

Ze względu na skłonności do kanibalizmu, niezmiernie ważne jest aby nie pozostawiać węży samych sobie - koniecznością jest nasza obecność przy łączeniu tych węży!

Wyklute Drymarchon couperi nieco jaśniejsze od dorosłych, czasem z delikatnym wzorem kremowych plamek tworzące poprzeczne pasy na grzbiecie. Pierwsze linienie przechodzą po kilku dniach (8-10) od wyklucia. Wtedy dopiero rozpoczynają pobierać pokarm, choć nie zawsze pierwsza próba nakarmienia mysim oseskiem uwieńczona jest sukcesem.

Zimowanie

W środowisku naturalnym, w okresie zimy węże te ograniczają swą aktywność, spędzając więcej czasu na wygrzewanie się, ale nie hibernują.
W warunkach niewoli przed przystąpieniem do sezonu rozrodczego poddajemy je sezonowemu obniżeniu temperatury, którego celem jest odtworzenie biorytmu.

Uwagi

Mimo imponujących rozmiarów to niezwykle "łagodne" węże w kontaktach z opiekunem. Do rzadkości należą przypadki ugryzień przez Drymarchon couperi.

Węże należące do rodzaju Drymarchon wydają się być znacznie bardziej wrażliwe na stosowane preparaty zawierające metronidazol i iwermektynę - w przypadku pierwszego chemioterapeutyku dawka 100 mg/kg jest śmiertelna (Klingenberg, 1993) - stosowanie któregokolwiek z wymienionych zawsze po konsultacji i pod nadzorem doświadczonego lekarza weterynarii!

Źródła informacji
  • American Dream - The Eastern Indigo Snake Nazzareno Miele



0 Komentarze





© 2001-2018 Copyright by terrarium.pl. Korzystając z serwisu akceptujesz pliki cookies (punkt 1.8 regulaminu).