Na początku marca trafiłam w okropnym stanie do szpitala. Podczas wywiadu musiałam wspomnieć ordynatorowi o pajunach, co wywołało zdziwienie i poruszenie. Tym sposobem straciłam nazwisko i zostałam "pajęczarką". Na wejściu i na wyjściu nasłuchałam się żeby uważać z tymi pająkami 'czeszącymi się' - gdyż w zaistniałej sytuacji wszystko może mieć dla mnie fatalne skutki. Jeszcze lakarz na koniec walnął mi tekst: "Ja widziałem dokument o facecie co się zajmował całe życie tygrysami i się nie obawiał aż w końcu tygrys go zabił"....

Mój organizm co rusz atakuje sam siebie. Uważać musze na wszystko: na jedzenie, na słońce, na deszcz, na nerwy (uznano, że układ odpornościowy mam zrąbany na całej linii, a nerka ledwie zipie). Jednym słowem wszystko może mnie zwalić z nóg. Szpital to dla mnie horror - familija do pajunów nie podejdzie (jedynie siostra przez wentylacje naleje im wody, o karmieniu nie ma mowy). Odsiedziałam co swoje, postawili mnie na nogi i wypuścili w zadowalającym stanie. Plus szpitala jest taki że zebrałam pokaźną kolekcję tych małych plastikowych kieliszków w których podaje się leki (robię z nich kryjówki dla małych pajunków;). Jedyne środki ostrożności jakie podjęłam: obwiązuję sobie łeb szalem, zakładam okulary i długie rękawice przy manewrowaniu u czasaków.

Ledwie wyszłam z oddziału, a już myślałam co nowego dokupić. I tak pojawił się u mnie Kędzior (L7), maleńka Lasiodora parahybana i Poe regalis.

I teraz coś z obserwacji 10ciu moich podopiecznych:

Chromka to na obecną chwilę mój najulubieńszy stwór. Jest po prostu śliczna, spokojna, bezproblemowa i jak na razie jeszcze się nie wyczesała;)

Nhandu coloratovillosus - skryte, podrośnięte "coś" czego praktycznie nie widuję. A jak już muszę coś w terra zmienić to pokazuje jaki czort z niego.

Ephebopus cyanognathus - taką metamorfozę przeszedł po ostatniej wylince, że szok. Widzę go na okrągło jak łazi po pojemniku. Złapać go ciężko bo śmiga jak rakieta, jeszcze nigdy nie zaatakował żadnego przedłużenia mojej dłoni, za to nieźle się wyczesał (moja głupota - zapomniałąm że ten gatun to potrafi).

Holothele incei - miałam 2, silniejszy mi został. Dziś czytałam gdzieś na forum o grupówce w której nic sie nie zjada. Nie do końca w to wierzę. Miałam w sporym pojemniku dwa osobniki w tym samym stadium (L2). Karmienie pod kontrolą żeby każde miało co jeść. Z tydzień było ok. Jeden w jednym końcu pojemnika miał norke, drugi ugnieździł się w sztucznej roślince. Któregoś dnia patrzę, jednego nie ma. Znalazłam tylko wyżarty zezwłok. Tak się skończyła grupówka. Ale ogólnie pająk miły i przyjemny. Szybki jest, ale problemu z nim nie ma. Nie ciska się jak wesz na grzebieniu. Ładnie je i linieje.

Kędzior - tylko kuźwa ja mam takie szczęście do spokojnych pajunów. Mój zapiernicza jak głupi, atakuje wszystko co się porusza (tak jak do tej pory zawsze używałam pencety albo patyka do szaszłyka, tak teraz muszę patyczkiem do uszu się wspomagać żeby ten piernik sobie kłów nie połamał). Niewdzięczne stworzenie, ale i tak go lubię.

Chromatusek - jeszcze małe, pocieszne, płochliwe stworzonko.

Psalmopoeus pulcher - czytli Kwiatuszek (ulubieniec mojej siostrzenicy). Szybkości nie pokazuje jeszcze, ale jest cholernie grymaśna. Świerszczy, pinek nie rusza. Tylko muchy wylęgnięte z pinek.

Poe regalis - pierwsze mocniej jadowite stworzonko przygotowujące się do linienia na L2. Praktycznie cały czas chodzi po pojemniku (trzymam ją w takim większym zbiorniku - i tak ciągle łazi to nie ma problemu ze znalezieniem jedzenia). Otwierając pojemnik nie ucieka do norki, co mnie czasem wnerwia (nie chcę żeby odwagą błyszczała w przyszłości).

No i Lasiodora, która jest jeszcze malutka i nic ciekawego nie da sie o niej jeszcze powiedzieć

10ty pajun to Oki przywieziony ze Szwecji (uratowany z maski auta w czasie ulewy;)

No i to by było na tyle. Kłaniam się i spadam leżeć z termoforem na nerach (może dobrym rozwiązaniem byłoby dokupić kabel grzewczy - tym razem dla mnie - i zamontować go w łóżku;) Trza pomyśleć.

Papa

Ostatnimi czasy obejrzałam na YT kilka filmików dotyczących wyboru pierwszego pajuna oraz 'gotowości' do zakupu ostrzejszych egzemplarzy. Przyznaję, że nie mam jakiegoś wielkiego doświadczenia (za pajuny wzięłam się dokładnie 25 listopada 2012 roku), ale czegoś tam już się nauczyłam.

Więc, moim pierwszym ptaszorem został nadrzewniak P. irminia. Kurde, pamiętam jak bałam się tego maleństwa. Przyznam zresztą bez wstydu, że pierwsze 3 pajuny tak mnie stresowały, że jechałam po nie z przygotowanym boxem i kolega od którego je brałam musiał z kliszówki je do nowego pojemnika sam przekładać. No bo ja się strachałam :/ Teraz sytuacja zmieniła się oczywista o 180 stopni.

Z perspektywy czasu myślę, że na dobre mi wyszło z tą pierwszą Ireną (która okazała się być Ireneuszem). Szybka była, skoczna - więc sporo się przy niej nauczyłam. No i rozkochałam się w nadrzewnych stworach. Druga była Lola (która ostatnio jakoś sie uspokoiła i już nie robi zamętu w terrarium jak tylko lekko je przesunę).

No, i tak mam tylko pare tych pajączków, z czego największy respekt mam przed E. cyanognathus. Toto to jest głupie i narwane. Jak mam coś przy nim robić to aż mnie głowa zaczyna napierdzielać Ale patrząc na te obłędnie niebieskie helicery wszystko mu wybaczam.

Żeby nie było tak różowo zaliczyłam pierwszy zgon ptaszorka. Nie wiem dlaczego padła mi malutka B. albiceps. Wszystko miała jak należy i kaput. Kurde, nie zdawałam sobie sprawy, że tak będę pająka przeżywać.

Jako, że mam już jakieś doświadczenie z szybkimi i narwanymi nadrzewnymi, w końcu zdecydowałam się na jakiegoś 'groźniejszego' osobnika. Za około miesiąc (niecały) biorę malutką P. regalis. Uważam, że jestem trzeźwo myślącym terrarystą i sobie poradzę.

A teraz o porąbanych praktykach i poj...ch ludziach:

Jakiś czas temu, w moim ulubionym sklepie zoologicznym w Łodzi natknęłam się na babeczkę w wieku mojej mamy rozprawiającą o pająkach. Po krótce: mąż jej wraz z synem wysłali ją po ptasznika, który miał spełniać następujące warunki:

- samica (zacytuję "coś mi mówili o różowym ptaszniku", zakładam że chodziło o Grammostola rosea),

- duża (no bo po co kur..wa mieć satysfakcję z patrzenia na to jak coś rośnie - to już moje osobiste przemyślenie),

- łagodna,

- i uwaga BOMBA: niejadowita.

Nie chce się czepiać nikogo i niczego. Może dla kobitki ten temat to istny kosmos. Ale kiedy jej uświadomoino, że każdy jest jadowity ona walnęła: "Ja to wiem, ale jest jakiś specjalista, który potrafi usunąć te zęby bo już jakimś ptaszorom je usuwał, żeby były BEZPIECZNE". Ręce mi opadły, i nic nie dało tłumaczenie że to jakieś brednie, a nawet jeśli prawdy w tym jest to i tak wyda się wyrok na pająka.

Po jakimś czasie zapytałam z ciekawości sprzedawcę, jak się ta sprawa skończyła. Odpowiedział, że kobieta więcej się nie pojawiła. Ja mam dodatkowo nadzieję, że ostatecznie zdecydowali sie na jakiegoś chomika czy cuś w ten deseń.

Nie wiem, skąd się taka głupia moda bierze na trzymanie dla szpanu czegoś o czym nie ma się zielonego pojęcia. No kurde, np. pytali mnie jakiś czas temu ludzie czy nie wezmę od nich gekona bo im się znudził, bo taki nieciekawy i mało aktywny. Wiem, że zamienili go na skorpiony (no taa, te to są wybitnie aktywne...). A ja się pytam cały czas PO CO BRAĆ jak się do tego zamiłowania nie czuje?!

WPIS WŁAŚCIWY

Od dłuższego czasu cierpię na hobbystyczną depresję spowodowaną przez moich sąsiadów i część moich znajomych. Doszło już do tego, że coraz częściej myślę o pozbyciu się moich ulubieńców.

Przez moje mieszkanie przetacza się sporo ludzieńków. Trzeba być ślepym, żeby nie zauważyć tych wszystkich terrarii, faunboxów, moczboksów, kliszówek i innych pojemników nadających się do trzymania owadów. Przed nastaniem 'epoki' Trix sytuacja na froncie ja kontra inni była jeszcze jako taka. Teraz doszło do tego, że nawet najbliżsi znajomi patrza na mnie jak na wariatke. Ci w moim wieku brzeczą mi nad uchem teksty w stylu: "W twoim wieku to dziecko mieć, a nie robale i węże", starsze osoby (z naciskiem na STARSZE) robią mi wręcz awantury o trzymanie niebezpiecznych zwierząt - wiedzę czerpią z Animal Planet, pozjadali wszystkie rozumy i moje logiczne argumenty na nic się zdadzą. Baa, nawet moja rodzicielka jest atakowana - "No jak Pani może pozwolić na to, żeby wnuczka trzymała takie straszne rzeczy w rękach! To niebezpieczne!" itd. Dodam, że moja 3,5 letnia siostrzenica jest dzięki mnie zapaloną, czynną terrarystką. Oczywiście nie ma mowy żeby dorwała się do pajunów (chyba że to stadium L1 czy L3) czy gada - wie, że jej nie wolno, a poza tym terraria mają zamki zamontowane. Paradoksem jest to, że rodzina jest zadowolona - dziecko już od ponad roku rozwija w sobie pasję, pod czujnym okiem dumnej cioci, natomiast całą reszta gawiedzi ma o to pretensje (czasem się smiejemy, że przyślą kogoś z kuratorium w sprawie Agaty i robali).

Następny problem to FB. No k...wa, ludzie moga tam wstawiać co im sie tylko podoba. Ja mając album poświęcony moim zwierzakom trafiłam od razu na czarną listę. Okazało sie, że sąsiadka ma fobie na węże. Teraz trochę sprawa ucichła, ale wrzesień był koszmarem, co mnie widziała pytała czy wąż jest dobrze zamknięty. Mało tego, kiedy usłyszała, że otwieram wieczorem okno żeby zapalić, otwierała swoje i prowadziłyśmy rozmowę okienną z parteru na pierwsze piętro. Oczywiście rozmowę o gadzie - bo ona się boi, że w nocy rurami do niej wejdzie. Zgroza.

W moje urodziny w knajpie dyskutowaliśmy o pajunach. I oczywiście ze stolika obok posypały sie na całe nasze towarzystko kulturalne gromy: że jestesmy nienormalni, że WSZYSTKIE ptaszniki są śmiecionośnymi stworami itd.

Oczywiście nie zawsze spotykam się z negatywnym odbiorem, ale ku mojemu zdziwieniu ostatnio coraz mniej pozytywnie nastawionych do mojej pasji osób.

To chyba dla ludzi za dużo: ja, słuchająca Rammstein i Pink Floyd (no co! przynajmniej moja klatka schodowa słucha dobrej muzyki), łażąca wszędzie w glanach (co z tego że zawsze są wypucowane), mająca czerwony łeb, czarne odzienie i będąca choleryczką DODATKOWO ma w domu robale i wstrętnego gada (toć to prawie tak, jakby mieszkali z elektrownią atomową, no tylko czekać na awarię, wyciek itd...)

Koniec końców, moje maluchy ciągle sprawiaja mi radość. Niestety moje zdrowie wysiada i zdaje sobie sprawę z tego, że za jakiś czas będę musiała oddać większą część podopiecznych. Już teraz mam problem z ogarnięciem tego wszystkiego. Wstyd mi też poprosić rodzine i znajomych o zaopiekowanie sie tym całym majdanem na czas mojego pobytu w szpitalu. Ostatecznie zostanę z jednym pajunem, który mnie i tak przeżyje.

Koniec

No i się zaczęło. Sama sobie powiedziałam: nie miała baba kłopotu, kupiła se ... węża. Po lekturze poradnika autorstwa evokera wpadłam w czarną rozpacz. No bo znając moje zwariowane życie ten wąż nie przeżyje u mnie tygodnia. Już miałam taką wizję: nie będzie jeść, nie wychyli się nawet na chwilę i cichutko zejdzie z tego świata. Jakże się myliłam.

Już pierwza noc podpowiedziała mi, że ta moja Trix to towarzyskie i ciekawskie stworzenie. Ona w najlepsze poznawała nowe pomieszczenie, ja całą noc nie spałam (jak tu spac jak co chwila bylo słychać głośne ŁUPP!).

I nadszedł taki dzień, że trzeba było toto nakarmić. Kupiłam (Prosze nie śmiejcie się) 1 myszkę. Podawanie tej żywej myszy - no bo rok księżniczka była karmiona tylko żywcem - w moim wykonaniu nadawałoby się do sceny w jakiejś czarnej komedii. Zobaczyłam jak ona ją dusi i miałam humor zjemany na dzien cały. Trix chyba nawet tej myszy nie poczuła, więc na drugi dzień musiałam lecieć po 2 kolejne myszy. Wydawało mi się że wszystko jest ok. Aż tu w zeszły piątek idę do zoologa i okazuje się że NIE MA MYSZY, dopiero za tydzień dostawa. Aż mi sie słabo zrobiło. Toć ona się wścieknie jak jej nic jeść nie dam. I tak tydzień czekałam z głodnym gadem na upragnioną dostawę.

Myszy wzięłam trzy, a że był upał to w drodze do domu 2 mi padły. Ludzie patrzyli jak na kretynkę widząc transporter z dwoma trupami i jednym osobnikiem w agonii. Ja się bałam, że małpa przyzwyczajona do żywego jadła nie zje trupów. Wpadłam do pokoju i wrzuciłam martwotę. Trix tak do niej wystartowała, że onal mi ręki nie capnęła. Zechlała wszystkie trzy, a mi zapaliła się w głowie lampeczka z pomysłem: po kiego grzyba latać co tydzien po myszy? może znajde kogos blisko Kutna i kupię mrożone szczurasy?

I już w sobotę byłam w Zgierzu po szczury. Straciłam humor po ostrzeżeniu, że prawdopodobnie zmarnowałam czas i pieniądze, bo skoro regiusowa jadła żywe myszy przez tyle czasu (ma rok i 90cm) może mieć gdzieś zdechłe szczury.

I tutaj juz mogę napisać, że chyba jakaś siła wyższa kieruje do mnie takie zwierzaki jak Trix - czyly pozytywnie odbiegające od normy. Wrzuciłam szczura, a ona nie zastanawiając się wiele zaczeła go sobie ustawiać i zjadać. Aż podskoczyłam z radości.

Reasumując: chyba nie będzie miała u mnie źle. Nie widać żeby sie stresowała, wręcz przeciwnie - jest cholernie ciekawska. Łagodna i czasami uparta jak osioł (w te upały często pod moją kontrolą pełza po pokoju i jest ok, ale kiedyś trzeba ją schowac do terra i wtedy zaczyna się do mnie przyklejać, byle tylko nie wracać za szybkię Do tej pory karmiona już była martwymi: szczurami, chomikami i mastomysami (a o myszach zapominamy). Jej chyba nie robi różnicy co zjada- czy białe czy łaciate idzie u niej taśmowo.

A ja zaczynam się z niej coraz bardziej cieszyć

***

A co do reszty moich podopiecznych to mają się bardzo dobrze. Wreszcie zagościł u mnie Ephebopus cyanognathus - Edek;) jak na razie spokojny i miły maluch. Za to Lolek (T. violaceus) rośnie jak głupi i nie mądrzeje za nic. Ireny (mojego pierwszego ptasznika) już nie ma, a to dlatemu, że okazała się być Ireneuszem. Nie pozostawało nic innego jak sprzedać

Podziwiam Kajtka, który żyje już grubo ponad 3 miesiące, nie mam całej jednej nogi, drugą ma uszkodzona od poczatku fazy imago, a mimo to ma taka chęć do życia. Staruszek ciągle sprawnie poluje i lata po pkoju. No chyba mój ukochany Creobroter.

Irena wreszcie zaczęła jeść. Oczywiście ciągle zachowuje się jak potulna owieczka, która nie wie co to agresja. Za to Lolek-szaławił skubany- tyle sieci natworzył, że go nie widuję. Zakładam, że dziad linieje, i za pare dni będzie mnie terroryzował w większej postaci. Jesli dalej tak z nim będzie to w ciortu go sprzedam.

Od ostatniego wpisu nic mi nie padło. Dużo się wymnożyło. Aż sie boję wyjazdu, który prawdopodobnie czeka mnie w połowie czerwca. Na kilka tygodni (pewnie 6) będę musiała się rozstać z moimi podopiecznymi. Koszmar. Najgorsze jest to, że pajunami i chrząszczami ma się kto zająć. Moje ulubienice modlichy jak te sierotki są traktowane - znajomi i rodzina się ich boją i przeraża ich wizja karmienia tego stadka. Plus teraz straszyki i patyczaki i mam mały problem.

Ajjjjj....

Kocham pająka i pokrzywę

Kocham pająka i pokrzywę

Bo ich nie cierpimy.

Nic nie popłaca i wszystko karze

Za tę ponurą nadzieję.

Te smukłe i przeklęte,

Czarne, wspinające się byty,

Są swych pułapek

Smutnymi więźniami

I ofiarami czynów swoich –

O losie! O śmiertelne więzy!

Bo pokrzywa to wąż istny,

A pająk to oberwaniec.

Żyją w cieniu otchłani,

Każdy ich unika;

Schwytani zostali

Przez ponurą noc.

Przechodniu, okaż łaskę

Tej mrocznej roślinie,

Temu biednemu stworzeniu,

Ich brzydocie i ich jadowi.

Miej litość dla zła!

Bo każdy melancholią spowity,

O pocałunku choćby marzy.

Gdyby tak zapomnieć o chęci

Ich zdeptania,

I rzucić im spojrzenie mniej wrogie,

U stóp naszych, z dala od światła

dziennego

W całej swej straszliwości – brzydka

bestia

I zła roślina

Szept jeden by wzniosły: Oto miłość!

Przywitałam Was wszystkich wierszem, który w pewien sposób zapoczątkował moją przygodę z terrarystyką. Wtedy to zwróciłam uwagę na owady i pajęczaki i sie zaczęło. Pół roku poświęciłam na czystą teorię. W kwietniu 2011 roku szarpnęłam się na chrząszcze - Smaragdestes africana i Pachnoda aemula. Później do gromadki chrząszczy - które to pięknie się rozmnożyły dołączyły modliszki. Obecnie rezydują u mnie po kilka sztuk: Creobroter gemmatus i Hierodula majuscula, około miesiąca temu zdecydowałam się (a raczej poczułam na siłach) na pierwszego ptasznika - Psalmopoeus irminia (obecnie L2 już od pięciu dni). Terrarystyką zajmuję się z czystej pasji. Wielką dumę sprawia mi to, że ludzieńkom odwiedzającym moje mieszkanie całe to 'robakowe' zoo zaczyna się caraz bardziej podobać.